เดินไปเดินมาตามที่ต่างๆ
ฉันก็ได้แต่คิด คิด และคิด
คิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในชีวิตตัวเอง

ฉันคิดดีแล้วหรือไม่
ฉันทำถูกแล้วหรือไม่ ที่ทำแบบนี้

มันไม่เห็นจะมีอะไรดีขึ้นมาเลย
ทั้งเรื่องงาน เงิน เที่ยว และความรัก

งานไม่ได้หากันง่ายๆ จริงๆ
จะสองเดือนแล้วที่ไม่มีงานประจำทำ
ที่ไปลองทำได้ 2-3 วันก็ไม่ชอบ
แล้วเราก็ไม่เอา
ทำไมเราไม่อดทนเลย
แล้วงานที่อยากทำก็ไม่ตรงกับที่เรียนมา
มันก็ทำให้เก็ทงานยาก เค้าไม่เรียกสัมภาษณ์สักที
เฮ้อ..

เงิน
ใช้จ่ายใน กทม แสนจะเปลือง
แล้วเราก็สุร่ายสุร่ายเกินไป
ทำไมเป็นแบบนี้
ไม่สามารถปฏิเสธคนได้อีกแล้ว

เที่ยว
อยากไปเที่ยว อยากไปเที่ยวโดยที่มีเงินใช้อย่างสบาย
เที่ยวโดยที่เราไม่ต้องนึกถึงใครคนอื่นให้ต้องกังวล

ความรัก
มันน่าเบื่อ เบื่อที่ต้องรอ แล้วก็รอต่อไป
ไม่มีความคืบหน้าใดๆ จากคนนั้น
บอกแค่ยังชอบ แต่เหมือนไม่ได้อยากจะเจอหรืออยากจะคบกัน
ไม่ได้มีปฏิกิริยาใดๆ ตอบกลับมา
แล้วคนอื่นๆ ที่อยากจะมองใหม่ ก็ไม่มีใครสนใจฉัน

แค่เป็นเพื่อนคุยก็ได้
แค่ฉันเหงา

สรุปแล้วคือ เหงา

หมายเหตุ :: มันเป็นการระบาย คำพูดไม่ดีหรอกนะ อย่าอ่านเลย 

 

กูเบื่อว่ะ  กูเหนื่อยมากๆ ด้วย

ทำไมกูไม่เลิกพะวงซะที  คอยตามเค้าอยู่ได้

ดูการกระทำก็รู้ว่าเค้าเบื่อกูแค่ไหน

ไม่รับโทรศัพท์ ไม่ตอบเอ็ม ถ้าตอบก็แค่คำสองคำ พอเป็นพิธีว่าตอบแล้ว

 

 

กูจะเป็นบ้าไปแล้วเหรอ ทำไมต้องไปยึดติดขนาดนั้น

กูเบื่อกูเหนื่อยที่ต้องคอยตาม คอยคิดโน่นคิดนี่

กูเบื่อกูเหนื่อยที่เหมือนเป็นบ้าคนเดียว

กูเบื่อกูเหนื่อยที่คุยไปแล้วไม่มีปฏิกิริยาตอบรับใดๆ กลับมา

 

และกูเบื่อกูเหนื่อยมากที่ตัวกูเองไม่เลิกเป็นแบบนี้ซะที

- เหนื่อย และ เบื่อ -

ตอนนี้สบายใจแล้ว ชีวิตเธออยู่ดี
แอบมีวุ่นวายบ้างเล็กน้อย

ฉันคงเป็นห่วงเธอมากไปเอง

ยึดติดกับเธอมากไป ทั้งๆ ที่ไม่ได้เป็นอะไรกัน
ไม่ใช่เรื่องของฉันเลย

ตอนนี้ก็เลยต้องห่างไปจริงๆ ซะที
ทำใจออกมา ไม่ต้องตาม
ถ้าเธอจะบอกอะไร ก็คงติดต่อมาเอง

ฮิ้วววววววววววววววววว .. โล่ง

 

จะได้ปลง จะได้ไม่มีอะไรต้องยึดติด

เย้ เย